ondergronds

Coober Pedy heeft een bijzondere indruk op ons gemaakt. Er wonen zo'n 3000 mensen in uitgehakte huizen. We hebben er een mogen bezichtigen en we vonden het indrukwekkend hoe zo'n huis zich naar de inboedel voegt. Als er een magnetron wordt aangeschaft wordt speciaal daarvoor een precies passende holte uitgehakt. We hebben ons ook lopen vergapen aan al die bling-bling (opaal), die meestal niet aan ons besteed is. We vonden de verschillende kleuren van opaal toch wel heel erg mooi.

Omdat we daar 4 dagen bleven lazen we de plaatselijke krant en daarin stond dat op 1 november het stuntteam van de Australische luchtmacht zijn kunsten boven Coober Pedy kwam vertonen. Nou, dat maak je niet zo vaak mee, in feite hadden we zoiets nog nooit gezien. We hebben enorm genoten van die luchtshow en na afloop zijn we naar het vliegveldje gereden, waar ze verbleven. Er werden busjes vol met kinderen aangeleverd daar en alle kinderen kregen stickers van de piloten en mochten in de vliegtuigen kijken. Een knappe, jonge piloot nodigde ons ook uit om te komen kijken in zijn vliegtuig. Wat een electronica op de vierkante cm.! We hebben natuurlijk ook een sticker voor Lou gevraagd.

Aan het eind van die 4 rustdagen wilden we via gravelwegen naar het zuidoosten rijden om naar een groot zoutmeer te gaan. Helaas bleek vlak voor vertrek dat we daarmee een groot risico namen, omdat we rivieren moesten oversteken, waarin veel meer water staat dan normaal met een sterke stroming. Kortom: weer dat water dat ons dwarszit! Dus toch maar weer de snelweg genomen met als gevolg dat we nu op 15oo km. afstand van Melbourne zitten met nog bijna 3 weken te gaan voor onze geplande vlucht naar Tasmanie. Dat geeft weer veel mogelijkheden, maar daarover later meer.......