Tasmanie is iets kleiner dan Nederland. De afstanden zijn er dus veel kleiner en ons reisritme is anders.

Na het bezoek aan de gevangenis zijn we naar een Nationaal Park gereden. Eigenlijk is bijna geheel Tasmanie bedekt met ntionale parken en diestaan ook allemaal op de werelderfgoedlijst. Het overgrote deel is niet toegankelijk om de doodeenvoudige reden dat er geen wegen of paden zijn aangelegd. Ons eerste bezoek aan een Nationaal Park van Tasmanie was in een regenwoud waar een paar hoge watervallen zijn. We hebben daar drie uur gewandeld langs prachtige ruisende beekjes, wilde riviertjes en hoge watervallen. Het was er heel stil zodat je de vogels goed kon horen. We zagen prachtige bloempjes en onze kamerplanten,die hier in het wild groeien. De eucalyptusbomen hebben metersdikke stammen en zijn tientallen meters hoog. Indrukwekkend! De bomen die in de afgelopen eeuw zijn omgevallen blijven er gewoon liggen en het verrottingsproces zie je dan in elke fase. De bodem van het bos is op veel plaatsen niet begroeid, maar bezaaid met omgevallen hout.

Na twee dagen wandelen zijn we de bergen ingereden. Daar kwamenwe in Queenstown terecht, van oudsher en nog steeds bekend om zijn kopermijnen. Queenstown heeft prachtige grote, oude gebouwen waaronder hotels een een schitterend treinstation. Er stond een puffende locomotief klaar met een stel authentiek passagierswagons. De restauratie en de wachtkamers zagen er in de oude glorie uit en de drie loketten, om kaartjes te kopen, werden nog gebruikt.

Omdat het stadje zo mooi was besloten we om er te blijven. We zochten de camping op, maar helaas was daar niemand aanwezig en op ons bellen werd niet gereageerd. Jammer! We zijn dus maar verder gereden en zo'n 60 km verder kwamen we terecht in een dorpje (geloof het of niet) alweer aan de oceaan